Todo final tiene un comienzo
Alberto Leiva Pallarés



Relatos cortos El diario de Jensen Penúltima estación El cazador de leyendas La historia de Jack Harley del 86 Vida y obra Tienda
Poesias La llama de hielo Cartas de guerra El cerdito Kurtly Bar Camilo Frases de Twitter Contacto Foro
Microrrelatos Relatos ilustrados Colaboraciones



Bar Camilo


"Capítulo 1: Día un"

   O día estaba tranquilo na rúa vella, en concreto, na parte de abaixo onde os nosos veciños: Manuel e Camilo discuten como cada día sobre temas de actualidade. Camilo e o dono do “Bar Camilo de abaixo”. Por qué ese nome diredes, porque tamén hay outro bar Camilo pero na parte dariba da rúa. Como vos contaba Camilo e o dono, de carácter amable e boa persoa, comunista e defensor da república. Con setenta anos recién cumpridos, unha cabeza despexada de pelo completamente. Un soriso sempre no rostro e sempre axudando os demáis. Sempre invita a un café os indixentes do barrio, ademáis de darlles un bocadillo. Outros coas propinas fan festas ou mercan cousas, el emprega as propinas pra pagar comida os sin teto e a xente necesitada do barrio. Os seus anos ten unha vitalidade xove e áxil, cun peso equilibrado. Dieta sana e equilibrada e o seu segredo.

     Por outro lado temos a Manuel, franquista e defensor da ditadura, con oitenta e tantos anos o seu lombo aínda segue rememorando os feitos da guerra e a perda do xeneral. Alto e fraco, encorbado, con lixera sordeira e apoiado no bastón de carballo heredado do seu pai outro home de honor, según él. A súa idade aínda ten pelo na cabeza e sempre, sempre cunha boina enriba.

     -Bueno, pero quén está por aquí. Ves cedo hoxe Manuel.

     -Veño oh. Escapei da muller que quedou durmida no sofá.

     -Anda que cando lle chuegues a casa vaiche votar una bronca que che van roncar os oídos.

     -Bueno, ti ponme un café e non me amoles, “rojo”.

     -Eu non te amolo oh, pero mira. Non hay café. Está estropeada a máquina.

     -Bueno carallo. ¿Pero canto leva iso así?. Non tes unha cafetera ou algo.

     -Non teño non.

     -Isto con Franco non pasaba, íanche poñer bo a tí.

     -Non me sexas vello Manuel, non empeces co temiña do asasino. So teño viño da casa e refrescos de cola.

     -Non digas iso que... que te arreo co bastón... Ponme unha cunca de viño logo... xa que non tes café...

     -¿Viches que hay máis ladróns no PP?

     -Mira, iso e todo culpa dos socialistas que andan a meter merda no goberno.

     -Pero Manuel, como dis iso. Se andan a roubar de todos.

     -Se roubaran estarían no carcere e non están.

     -Pero si saíu nas noticias que están todos imputados. Que están todos collidos polos collóns e andan coa mosca detrás da orella. Andan escapados que no sae nin o presidente a dar a cara.

     -Pero que amputados nin que lerias.

     -Amputados non Manuel, imputados.

     -O que sexa Camilo, o que sexa. O que fan e traballar e arreglar todo o que fixeron os anteriores. Que o Zapatero ise, deixou o país afundido na merda.

     -Pero como podes dicir eso Manuel. Se o Zapatero ainda daba axudas a todo o mundo.

     -E así afundiu o país, dandolle diñeiro a todo o mundo, sen gardar para o país. A min baixáronme a pensión. Non cobro unha merda, 400€. Isto é unha miseria, non me da pra nada. Toda a vida traballando con estas mans e para qué, ¿eh?, ¿para qué?

     -Afundir, afundimos con Rajoy, que está recortando todo. Dentro de pouco teremos que sanar na casa os catarros. Facendo potas de follas de eucalipto e respirando o vao como se facía antes e todo por culpa da Merkel e do BCE.

     -Carallo, está bo este viño.

     -E da casa Manuel, ti que pensas.

     -O que che dicía ¡Os recortes teñen que facelos Camilo!, non queda outra. A Merkel sabe como arreglar o país e europa. Os alemans sempre foron cans duros.

     -Pero non me fodas Manuel, a Merkel, a Merkel que vai solucionar se ten nome de supermercado. Anda, anda non me fodas. Sabe o que fai di... Criatura.

     -Sabe, oh, sabe. Non como os socialistas que eses so saben tirar pra a saca e tirar a casa pola ventá.

     -Teñenche a cabeza comida Manuel. Andan a mexar por nós e nós decimos que chove.

     -¡O carallo!

     -¿E o celta qué? ¿ti crees que vai facer algo este ano ou non?

     -¡Claro que van facer! están a desfacerse dos que non xogan e volve o Aspas. Ademáis co Berizzo non vai mal.

     -Non che sei. Eu prefería que deixaran o Luis Enrique. Polo menos el coñecía os xogadores. A min o Berizzo non me acaba de convencer.

     -O Luis Enrique está con eses cataláns aghhh perdeu o norte. Xa non o quero nin en pintura. No último partido fun a Balaidos e bahh...

     -Contra, ¿fuches a Balaidos?. ¿E como iso?

     -Fun co neto, co Tomás.

     -¿O fillo de Manoliño, o maior dos teus fillos?

     -Ese mesmo. Pois o neno que regalaronlle unhas entradas no colexio e quiso que fora con él.

     -Iso está ben Manuel, hay que pasar tempo coa familia.

     -Hay oh.

     -¿Quéres máis viño?

     -¡Bueno!, ¡quéresme emborrachar ou qué!. Entrolle a Maruxa pola porta chocando contra as paredes e bótame da casa.

     -Pero serás esaxerado. Si a tua muller e un anaco de ceo.

     -Bueno, ti non a viches enoxada nunca. Que se a ves corres e non miras atrás. Convertese en diaño e non lle mires a cara.

     -Jajaja aturarte a ti Manuel non e fácil tampouco eh.

     -Bueno, marcho que teño que marchar e andas a liarme coas túas cousas de “rojo”.

     -Jajajajaja Veña, ¿mañá ves non?

     -Supoño, se a parienta non me mata veño.

     -Pois ata maña logo.

     -Adiós.


Licencia de Creative Commons
Bar Camilo "Capítulo 1: Día un" by Alberto Leiva Pallarés is licensed under a Creative Commons Reconocimiento-NoComercial-SinObraDerivada 4.0 Internacional License.
© Todos los derechos reservados.


*Comentario del escritor:

     Mi primera historia en Gallego, la verdad que le tengo mucho cariño desde que pensé en hacer algo así. Espero que lo hayáis disfrutado al igual que yo al escribirlo.